The Long Tail

Na de les internetjournalistiek van vrijdag, is de fameuze ‘Long Tail’ nog even blijven nasudderen bij mij. Ongeveer drie uur lang heeft dit begrip intieme aandacht gekregen binnen ‘journalistieke kring’. Het zal wel iets belangrijk zijn. Om het geheugen even op te frissen: The Long Tail, voor het eerst uitgebreid geïntroduceerd door Chris Anderson, is een begrip dat wordt gebruikt om economische modellen van winkels als Amazon.com en Bol.com te omschrijven. Wikipedia omschrijft ‘The Long Tail’ als volgt: ‘Een begrip dat wordt gebruikt om een groot aanbod te beschrijven dat slechts een klein publiek of een niche dient, maar gezamenlijk een groter marktpotentieel heeft dan de marktleider op zich.’
Binnen de muziekindustrie komt het erop neer dat het internet het voor vele muziekgroepen mogelijk maakt om een zekere bekendheid te verwerven. Steeds meer muziekgroepen wagen hun kans om via het internet tot de oren van het volk te komen. De kans bestaat dat groepen werkelijk doorbreken, toch blijft de aandacht voor groepen die hun muziek via het internet presenteren relatief beperkt. De toegankelijkheid van het internet heeft als uitwerking dat steeds meer muzikanten hun kans wagen. Dit impliceert echter een enorm aanbod aan nieuwe muziekgroepen- en genres. Het streefdoel van 1000 oprechte fans blijkt het ultieme doel te zijn. De muziekindustrie is de dag van vandaag met andere woorden veel meer gefragmenteerd dan vroeger. De kans dat je muziekgroepen kent die mensen uit je dichte omgeving niet kennen, is bijgevolg zeer groot.
Om de praktijk van deze ‘Long Tail’ aan te tonen vroeg de Professor aan een student om drie muziekgroepen op te noemen waarvan deze dacht dat niemand ze ging kennen. Het resultaat bevestigde de ‘theorie’ want niemand kende de genoemde groepen. Ik vroeg me bijgevolg af of ik een muziekgroep zou kennen die voor velen nog onbekend is. Ik hou van muziek, maar ben niet bepaald een fanatiekeling in het opzoeken van nieuwe muziekgroepen- en genres. Toch heeft iemand –een persoon die wel continu op zoek is naar alles wat ‘niet populair’ is- me een nieuwe groep laten ontdekken. Momenteel is dit één van mijn favorieten. Ik had bij deze graag de test zelf eens uitgevoerd. Daar ik deze groep voordien niet kende, vraag ik me af wie deze groep wel kent. Waar op de schaal van de Long Tail zou deze groep –met dit toch wel fantastisch nummer- zich bevinden? Indien ik er helemaal naast zit of bij een gebrek aan respons, staat er toch een mooi liedje op mijn weblog!

Pnau – Baby (Breakbot Remix)

http://www.youtube.com/watch?v=ulCTotEr7qM

Why I blog

Andrew Sullivan stelt zichzelf de vraag waarom hij zo graag ‘blogt’. Ik wil mezelf eerder de vraag stellen ‘waarom ik niet blog’. Ik moet zeggen, de vier teksten van de heer Sullivan hebben me hier voor een deel bij geholpen. Bedankt Andrew. Want zo mogen bloggers elkaar toch noemen eh, bij de voornaam. Nu ik effectief mijn eerste bericht aan het schrijven ben, ga ik ervan uit dat ik mezelf een blogger mag noemen.

Laat ik mezelf eerst introduceren. Ik ben een leek als het op nieuwe technologie aankomt. De digitale evolutie blijft me verbazen en de praktijk bevestigt mijn beperkte kennis over innovatieve producten telkens weer. Mijn neefje van elf heeft meer weet van de nieuwe digitale ‘snufjes’ dan ikzelf. Ach ja, niet iedereen wordt als een technologisch genie geboren. Tijdens het lezen van aangehaalde argumenten wat het ‘bloggen’ net zo interessant maakt, stootte ik op een argument dat voor mij net de reden was waarom ik –tot nu- nooit een blog heb gehad. Ik citeer: “You end up writing about yourself, since you are a relatively fixed point in this constant interaction with the ideas and facts of the exterior world. And in this sense, the historic form closest to blogs is the diary. It combines the confessional genre with the log form and exposes the author in a manner no author has ever been exposed before.” Het is nu eenmaal zo dat je jezelf via een blog openstelt aan een groot aantal mensen. Men zou kunnen zeggen dat het ervan afhangt hoe persoonlijk je een blog zelf maakt, maar toch deel ik de mening van Andrew dat hoe voorzichtig en zelfbewust een blogger kan zijn, hij toch steeds meer blootgeeft over zichzelf dan hij zelf denkt. De zaken waarover worden geschreven, de muziek en filmpjes die op een blog worden geplaatst, zijn allemaal zaken die –zonder dat er een persoonlijk verhaal of een persoonlijke boodschap in vervat moet zitten- toch veelzeggend zijn over een persoon zijn (des)interesses, voorkeuren, gedachtegang,…

Kortom, het persoonlijke aspect brengt bij mij een zekere terughoudendheid teweeg. Dit merkte ik reeds bij andere interactieve bezigheden zoals Facebook. Ik weet graag wat er met andere mensen gebeurt, maar zal nooit veel informatie over mezelf weergeven. Een voyeurist noemen ze dat dan denk ik, in plaats van een exhibitionist. Toch maak ik vooruitgang. Daar waar ik gisteren voor de eerste keer foto’s heb gepost op Facebook, schrijf ik vandaag mijn eerste blogbericht. Bovendien leer je al doende ook de positieve aspecten kennen. Een eigen blog hebben is volgens mij de perfecte manier om jezelf te ontdekken. Dit hoop ik bij deze dan ook te doen.