Andrew Sullivan stelt zichzelf de vraag waarom hij zo graag ‘blogt’. Ik wil mezelf eerder de vraag stellen ‘waarom ik niet blog’. Ik moet zeggen, de vier teksten van de heer Sullivan hebben me hier voor een deel bij geholpen. Bedankt Andrew. Want zo mogen bloggers elkaar toch noemen eh, bij de voornaam. Nu ik effectief mijn eerste bericht aan het schrijven ben, ga ik ervan uit dat ik mezelf een blogger mag noemen.
Laat ik mezelf eerst introduceren. Ik ben een leek als het op nieuwe technologie aankomt. De digitale evolutie blijft me verbazen en de praktijk bevestigt mijn beperkte kennis over innovatieve producten telkens weer. Mijn neefje van elf heeft meer weet van de nieuwe digitale ‘snufjes’ dan ikzelf. Ach ja, niet iedereen wordt als een technologisch genie geboren. Tijdens het lezen van aangehaalde argumenten wat het ‘bloggen’ net zo interessant maakt, stootte ik op een argument dat voor mij net de reden was waarom ik –tot nu- nooit een blog heb gehad. Ik citeer: “You end up writing about yourself, since you are a relatively fixed point in this constant interaction with the ideas and facts of the exterior world. And in this sense, the historic form closest to blogs is the diary. It combines the confessional genre with the log form and exposes the author in a manner no author has ever been exposed before.” Het is nu eenmaal zo dat je jezelf via een blog openstelt aan een groot aantal mensen. Men zou kunnen zeggen dat het ervan afhangt hoe persoonlijk je een blog zelf maakt, maar toch deel ik de mening van Andrew dat hoe voorzichtig en zelfbewust een blogger kan zijn, hij toch steeds meer blootgeeft over zichzelf dan hij zelf denkt. De zaken waarover worden geschreven, de muziek en filmpjes die op een blog worden geplaatst, zijn allemaal zaken die –zonder dat er een persoonlijk verhaal of een persoonlijke boodschap in vervat moet zitten- toch veelzeggend zijn over een persoon zijn (des)interesses, voorkeuren, gedachtegang,…
Kortom, het persoonlijke aspect brengt bij mij een zekere terughoudendheid teweeg. Dit merkte ik reeds bij andere interactieve bezigheden zoals Facebook. Ik weet graag wat er met andere mensen gebeurt, maar zal nooit veel informatie over mezelf weergeven. Een voyeurist noemen ze dat dan denk ik, in plaats van een exhibitionist. Toch maak ik vooruitgang. Daar waar ik gisteren voor de eerste keer foto’s heb gepost op Facebook, schrijf ik vandaag mijn eerste blogbericht. Bovendien leer je al doende ook de positieve aspecten kennen. Een eigen blog hebben is volgens mij de perfecte manier om jezelf te ontdekken. Dit hoop ik bij deze dan ook te doen.
Laat ik mezelf eerst introduceren. Ik ben een leek als het op nieuwe technologie aankomt. De digitale evolutie blijft me verbazen en de praktijk bevestigt mijn beperkte kennis over innovatieve producten telkens weer. Mijn neefje van elf heeft meer weet van de nieuwe digitale ‘snufjes’ dan ikzelf. Ach ja, niet iedereen wordt als een technologisch genie geboren. Tijdens het lezen van aangehaalde argumenten wat het ‘bloggen’ net zo interessant maakt, stootte ik op een argument dat voor mij net de reden was waarom ik –tot nu- nooit een blog heb gehad. Ik citeer: “You end up writing about yourself, since you are a relatively fixed point in this constant interaction with the ideas and facts of the exterior world. And in this sense, the historic form closest to blogs is the diary. It combines the confessional genre with the log form and exposes the author in a manner no author has ever been exposed before.” Het is nu eenmaal zo dat je jezelf via een blog openstelt aan een groot aantal mensen. Men zou kunnen zeggen dat het ervan afhangt hoe persoonlijk je een blog zelf maakt, maar toch deel ik de mening van Andrew dat hoe voorzichtig en zelfbewust een blogger kan zijn, hij toch steeds meer blootgeeft over zichzelf dan hij zelf denkt. De zaken waarover worden geschreven, de muziek en filmpjes die op een blog worden geplaatst, zijn allemaal zaken die –zonder dat er een persoonlijk verhaal of een persoonlijke boodschap in vervat moet zitten- toch veelzeggend zijn over een persoon zijn (des)interesses, voorkeuren, gedachtegang,…
Kortom, het persoonlijke aspect brengt bij mij een zekere terughoudendheid teweeg. Dit merkte ik reeds bij andere interactieve bezigheden zoals Facebook. Ik weet graag wat er met andere mensen gebeurt, maar zal nooit veel informatie over mezelf weergeven. Een voyeurist noemen ze dat dan denk ik, in plaats van een exhibitionist. Toch maak ik vooruitgang. Daar waar ik gisteren voor de eerste keer foto’s heb gepost op Facebook, schrijf ik vandaag mijn eerste blogbericht. Bovendien leer je al doende ook de positieve aspecten kennen. Een eigen blog hebben is volgens mij de perfecte manier om jezelf te ontdekken. Dit hoop ik bij deze dan ook te doen.
Hey Lisa,
BeantwoordenVerwijderenHet is me een raadsel hoe ik hier gekomen ben... Hoe dan ook, ik vind dit een prachtig artikel! Proficiat en doe zo voort!!!! ;)