Nu ik stage loop bij de krant ‘Brussel Deze Week’ en de daarbij aansluitende website ‘Brusselnieuws’ vond ik het eens tijd om na te denken over wat dit toch wel bewogen stadje voor mij betekent. De afgelopen twee weken zijn deze zaken me bijgebleven.
Adios Los Romanticos
Vorige week werd mij gevraagd een artikel te schrijven over de sluiting van de salsa- en tangobar ‘Los Romanticos’ aan de Vismarkt in Brussel. Wat vond ik het leuk om voor de eerste keer op mijn eentje naar een persconferentie te gaan. De uitbater van deze dansbar wou de pers zijn ongenoegen meedelen over de manier waarop zijn bar failliet is verklaard. Ondanks dat het een kleine, bescheiden persconferentie was, ontbrak het niet aan enige emotie. Bij de uitbater zelf, en bij mij toch ook een beetje. Ik heb soms wat problemen met het beheersen van mijn emoties. Mijn empathie sloeg vervolgens op volle toeren wanneer deze grote, gespierde man tranen in zijn ogen kreeg. Een uiterlijk stoere man met –op dat moment althans- een klein hartje. Het enige wat ik toen kon denken was: OBJECTIVITEIT. Een echte journalist moet objectief zijn, neutraal. De plotse aanwezigheid van de tegenpartij tijdens de persconferentie, bracht me weer tot de realiteit. Beide partijen werden gehoord en mijn eerste journalistiek stuk werd geschreven. Objectiviteit behouden, opdracht volbracht!
Toch heb ik spijt in het hart dat ik nooit een bezoek heb gebracht aan deze salsatent. De unieke combinatie van restaurant, bar, salsales en Zuiderse dans mag niet verloren gaan. Het aanbod van salsa is schaars in het hartje van Brussel. Hopelijk houden de overnemers van dit pand hier rekening mee.
Conclusie: Brussel heeft nood aan salsa
Adios Los Romanticos
Vorige week werd mij gevraagd een artikel te schrijven over de sluiting van de salsa- en tangobar ‘Los Romanticos’ aan de Vismarkt in Brussel. Wat vond ik het leuk om voor de eerste keer op mijn eentje naar een persconferentie te gaan. De uitbater van deze dansbar wou de pers zijn ongenoegen meedelen over de manier waarop zijn bar failliet is verklaard. Ondanks dat het een kleine, bescheiden persconferentie was, ontbrak het niet aan enige emotie. Bij de uitbater zelf, en bij mij toch ook een beetje. Ik heb soms wat problemen met het beheersen van mijn emoties. Mijn empathie sloeg vervolgens op volle toeren wanneer deze grote, gespierde man tranen in zijn ogen kreeg. Een uiterlijk stoere man met –op dat moment althans- een klein hartje. Het enige wat ik toen kon denken was: OBJECTIVITEIT. Een echte journalist moet objectief zijn, neutraal. De plotse aanwezigheid van de tegenpartij tijdens de persconferentie, bracht me weer tot de realiteit. Beide partijen werden gehoord en mijn eerste journalistiek stuk werd geschreven. Objectiviteit behouden, opdracht volbracht!
Toch heb ik spijt in het hart dat ik nooit een bezoek heb gebracht aan deze salsatent. De unieke combinatie van restaurant, bar, salsales en Zuiderse dans mag niet verloren gaan. Het aanbod van salsa is schaars in het hartje van Brussel. Hopelijk houden de overnemers van dit pand hier rekening mee.
Conclusie: Brussel heeft nood aan salsa
De Brabantstraat krijgt een diadeem
Ik kan er nog altijd niet bij. Een grote zilveren diadeem, hangt momenteel op een hoogte van 11 meter, boven de ingang van de Brabantstraat. Het was dan ook de grap van de dag op de redactie van Brusselnieuws. Deze diadeem moet symbool staan voor de rijkdom, eigen identiteit en diversiteit van het Liedtsplein. Dit is toch werkelijk absurd! Het lijkt eerder op een koninklijke ontvangst voor elk die de Brabantstraat komt binnenwandelen. Of een leuke manier om je wijk te versieren als één of andere meid een missverkiezing heeft gewonnen. Waarvoor kan zo’n kroontje nog symbool staan? Toch niet voor culturele diversiteit en buitengewone handel. Want dat de Brabantstraat met haar leuke winkeltjes bekend staat voor haar commerciële handel is de meesten niet onbekend. Dat deze wijk in Brussel deze kwaliteiten wil benadrukken aan de hand van een mooi kunstwerk kan ik zeker en vast begrijpen. Dat dit door middel van een glinsterende diadeem gebeurt, valt een beetje te betreuren. Hopelijk werd er, in tijden van crisis, niet te veel geld aan uitgegeven. Dat het sculptuur zilverkleurige verf bevat, stemt me toch een beetje gerust.
Conclusie: Denk twee keer na voor je je wijk versiert.
Ik kan er nog altijd niet bij. Een grote zilveren diadeem, hangt momenteel op een hoogte van 11 meter, boven de ingang van de Brabantstraat. Het was dan ook de grap van de dag op de redactie van Brusselnieuws. Deze diadeem moet symbool staan voor de rijkdom, eigen identiteit en diversiteit van het Liedtsplein. Dit is toch werkelijk absurd! Het lijkt eerder op een koninklijke ontvangst voor elk die de Brabantstraat komt binnenwandelen. Of een leuke manier om je wijk te versieren als één of andere meid een missverkiezing heeft gewonnen. Waarvoor kan zo’n kroontje nog symbool staan? Toch niet voor culturele diversiteit en buitengewone handel. Want dat de Brabantstraat met haar leuke winkeltjes bekend staat voor haar commerciële handel is de meesten niet onbekend. Dat deze wijk in Brussel deze kwaliteiten wil benadrukken aan de hand van een mooi kunstwerk kan ik zeker en vast begrijpen. Dat dit door middel van een glinsterende diadeem gebeurt, valt een beetje te betreuren. Hopelijk werd er, in tijden van crisis, niet te veel geld aan uitgegeven. Dat het sculptuur zilverkleurige verf bevat, stemt me toch een beetje gerust.
Conclusie: Denk twee keer na voor je je wijk versiert.
Een dutje in Brussel
De afloop van een feestje in Brussel vrijdagavond laat een dubbel gevoel bij mij achter.
Nu de stage bezig is, moet er volop worden geprofiteerd van het weekend. Met een katerkop aan de dag beginnen is niet mijn droomscenario. Komt de reputatie niet ten goede. Concentratie en nuchterheid alom dus op de redactie van Brussel Deze Week en Brusselnieuws. Ik dacht dan ook op vrijdagavond: ik ga eens een feestje bouwen! ‘Bal in the box’, een feestje in de KVS is een echte aanrader. Toch kwam de verveeldheid rond 5u ’s ochtends opdraven. Ervaringen uit het verleden fluisterden mij in het oor dat dit veel te vroeg was voor het nemen van de eerste metro naar huis. Toch wilde ik niet luisteren, en begon naar de metro te stappen. Mijn lichaam vulde zich met een sprankeltje hoop toen ik enkele mensen zag wachten op het perron. Uit gebrek aan een nuttige bezigheid begon ik rond te kijken en verhalen te verzinnen over waarom deze mensen zich op dit vroege uur van de dag in de metro bevonden. Waren het mensen die schuilden tegen de verschrikkelijke koude en hoe erg het moge zijn geen andere plaats hadden om te slapen? Misschien waren het wel gemotiveerde zaterdagwerkers, of gewoonweg mensen die in hetzelfde schuitje zaten als ik.
In elk geval, veel tijd om hier verder over te ‘filosoferen’ had ik niet, want de slaap trof mij na niet meer dan 5 minuten wachten in het metrostation DeBrouckère. Nooit gedacht dat ik op mijn ‘dooie gemak’ in deze weeromstandigheden in slaap zou vallen in een praktisch leeg metrostation. 45min later werd ik wakker door het geluid van een metro die kwam aandraven. Ik stond recht en sprong in de metro. De volgende ochtend lag ik lekker warm onder de dekens en dacht hoe gelukkig ik mij mag prijzen deze warmte te kunnen voelen.
De afloop van een feestje in Brussel vrijdagavond laat een dubbel gevoel bij mij achter.
Nu de stage bezig is, moet er volop worden geprofiteerd van het weekend. Met een katerkop aan de dag beginnen is niet mijn droomscenario. Komt de reputatie niet ten goede. Concentratie en nuchterheid alom dus op de redactie van Brussel Deze Week en Brusselnieuws. Ik dacht dan ook op vrijdagavond: ik ga eens een feestje bouwen! ‘Bal in the box’, een feestje in de KVS is een echte aanrader. Toch kwam de verveeldheid rond 5u ’s ochtends opdraven. Ervaringen uit het verleden fluisterden mij in het oor dat dit veel te vroeg was voor het nemen van de eerste metro naar huis. Toch wilde ik niet luisteren, en begon naar de metro te stappen. Mijn lichaam vulde zich met een sprankeltje hoop toen ik enkele mensen zag wachten op het perron. Uit gebrek aan een nuttige bezigheid begon ik rond te kijken en verhalen te verzinnen over waarom deze mensen zich op dit vroege uur van de dag in de metro bevonden. Waren het mensen die schuilden tegen de verschrikkelijke koude en hoe erg het moge zijn geen andere plaats hadden om te slapen? Misschien waren het wel gemotiveerde zaterdagwerkers, of gewoonweg mensen die in hetzelfde schuitje zaten als ik.
In elk geval, veel tijd om hier verder over te ‘filosoferen’ had ik niet, want de slaap trof mij na niet meer dan 5 minuten wachten in het metrostation DeBrouckère. Nooit gedacht dat ik op mijn ‘dooie gemak’ in deze weeromstandigheden in slaap zou vallen in een praktisch leeg metrostation. 45min later werd ik wakker door het geluid van een metro die kwam aandraven. Ik stond recht en sprong in de metro. De volgende ochtend lag ik lekker warm onder de dekens en dacht hoe gelukkig ik mij mag prijzen deze warmte te kunnen voelen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten