Barmhartige samaritanen
Daklozen en kerst. Het zijn twee woorden die de laatste weken vaak een duo vormden. Brussel is een warme stad vol bekommernis. Eerst en vooral bekommert de overheid zich over de minder gegoeden. Premier Leterme geeft het voorbeeld door mensen op te roepen hun huis open te stellen voor de daklozen. Allerhande organisaties slaan op hun beurt de handen in elkaar voor het houden van kerstfeestjes. Feestjes alom in Brussel. Laten we allen lekker gezellig aan tafel schuiven. De daklozen worden menu’s voorgeschoteld zoals foie gras en gevulde kalkoen. Als afsluiter krijgen ze een chocolade kerststronk als lekkernij. Wanneer hun buik vol is, stellen hoteleigenaars in Brussel hun kamers voor een nachtje ter beschikking.
Dit zijn allemaal mooie initiatieven. Toch krijg ik hier maar geen goed gevoel bij. Een hoteleigenaar slaat de nagel op de kop wanneer hij zich nader verklaart aan brusselnieuws.be. “Na de nacht kunnen de speciale gasten nog genieten van een lekker ontbijt voordat ze weer de kou en de regen in moeten. En dat wordt erg op prijs gesteld.” Je geeft deze daklozen topkwaliteit voor één avond en zet ze daarna terug op straat. Dat deze initiatieven worden geapprecieerd door de daklozen is vanzelfsprekend. Een gegeven paard kijkt men niet in de bek, en zeker niet als je niets hebt. Er wordt eten voorgeschoteld dat de modale burger zelf amper op zijn bord krijgt thuis. Wat wil je meer?
Er wordt echter één ding vergeten. Wanneer de modale burger met een goed gevoel naar huis kan gaan, staan de ‘speciale gasten’ de volgende dag echter wel weer in de vriezende kou. En begrijp me niet verkeerd. Ik vind het mooi dat mensen hun goed hart en hun bekommernis voor deze mensen tonen. En dat ze zo’n diner met de finesse willen voorbereiden zoals ze voor geliefde naasten zouden doen. Het valt echter te betreuren dat deze overvloed aan initiatieven enkel gebeuren tijdens de emotionele en op gevoelens inspelende kerstperiode. Indien dit medeleven oprecht zou zijn, zou er continu hulp moeten worden geboden. In dit opzicht zijn deze barmhartige samaritanen in mijn ogen een beetje hypocriet.
Daklozen en kerst. Het zijn twee woorden die de laatste weken vaak een duo vormden. Brussel is een warme stad vol bekommernis. Eerst en vooral bekommert de overheid zich over de minder gegoeden. Premier Leterme geeft het voorbeeld door mensen op te roepen hun huis open te stellen voor de daklozen. Allerhande organisaties slaan op hun beurt de handen in elkaar voor het houden van kerstfeestjes. Feestjes alom in Brussel. Laten we allen lekker gezellig aan tafel schuiven. De daklozen worden menu’s voorgeschoteld zoals foie gras en gevulde kalkoen. Als afsluiter krijgen ze een chocolade kerststronk als lekkernij. Wanneer hun buik vol is, stellen hoteleigenaars in Brussel hun kamers voor een nachtje ter beschikking.
Dit zijn allemaal mooie initiatieven. Toch krijg ik hier maar geen goed gevoel bij. Een hoteleigenaar slaat de nagel op de kop wanneer hij zich nader verklaart aan brusselnieuws.be. “Na de nacht kunnen de speciale gasten nog genieten van een lekker ontbijt voordat ze weer de kou en de regen in moeten. En dat wordt erg op prijs gesteld.” Je geeft deze daklozen topkwaliteit voor één avond en zet ze daarna terug op straat. Dat deze initiatieven worden geapprecieerd door de daklozen is vanzelfsprekend. Een gegeven paard kijkt men niet in de bek, en zeker niet als je niets hebt. Er wordt eten voorgeschoteld dat de modale burger zelf amper op zijn bord krijgt thuis. Wat wil je meer?
Er wordt echter één ding vergeten. Wanneer de modale burger met een goed gevoel naar huis kan gaan, staan de ‘speciale gasten’ de volgende dag echter wel weer in de vriezende kou. En begrijp me niet verkeerd. Ik vind het mooi dat mensen hun goed hart en hun bekommernis voor deze mensen tonen. En dat ze zo’n diner met de finesse willen voorbereiden zoals ze voor geliefde naasten zouden doen. Het valt echter te betreuren dat deze overvloed aan initiatieven enkel gebeuren tijdens de emotionele en op gevoelens inspelende kerstperiode. Indien dit medeleven oprecht zou zijn, zou er continu hulp moeten worden geboden. In dit opzicht zijn deze barmhartige samaritanen in mijn ogen een beetje hypocriet.
Hey Lisa! Proficiat met deze geëngageerde "coup de gueule", zo ken ik je wel. Ik vond het heel leuk om je teksten te lezen. Doe zo voort zou ik zeggen ;-) Groetjes.
BeantwoordenVerwijderen