Elke woensdagavond ga ik spinnen. Wat zeg ik, bijna elke woensdagavond. In het leven van een student komt er snel wat tussen. De dagelijkse routine in het leven wordt af en toe verstoord door onregelmatigheden. Dit is een goede zaak, want routine mag niet hervallen in saaiheid en voorspelbaarheid. Daar waar de routineuze handelingen een zekere orde en standvastigheid brengen, houden de onverwachte dingen het leven spannend. Of soms net iets minder spannend. Het is maar hoe je het bekijkt. Vandaag is het woensdagavond en belet mijn leven als student mij om mijn routineus uurtje vaststaand fietsen te volgen. Het schrijven van het cursiefje kan echt niet meer wachten. Het wordt dan maar een mentaal uurtje sporten. Als het kriebelt moet je schrijven. Vanavond kriebelt het in mijn vingers. Gelukkig maar.
Het concept zit zo in elkaar: je stapt als ‘spinner’ in een ruimte vol met fietsen. Vaststaande fietsen. Je kiest een fiets met een zadel waar je bips zich goed bij voelt. Het is namelijk geen lachertje om een uur op zo’n fiets te moeten zitten zonder van die comfortabele kussentjes. En die zijn enkel voor de ‘echten’. Spinning is een race tegen de tijd. Letterlijk én figuurlijk. Letterlijk, omdat deze sport naar een doel werkt. Dit doel is zo snel mogelijk, al fietsend weliswaar, de top bereiken. Heuvels op en af. Dan is snelheid belangrijk. Hoe sneller je fietst, hoe sneller je de top bereikt. Figuurlijk, omdat spinning in het fitnesscentrum van Elsene een sport op commando is waar je beter je plaats op voorhand verzekert. Echt waar. ‘Spinnen op bestelling’. Je noteert je naam op een formulier en bestelt je fiets voor de volgende week. Voor een populaire sport moet je vechten. In het administratief centrum van de Vrije Universiteit Brussel is spinning populair! Vergelijk het met een ritje op de kermis. Als je niet snel genoeg je ticket koopt, zijn die snelle ‘bakskes’ al bezet. Ze zijn toch zo plezant.
Het is ironisch eigenlijk, een race tegen de tijd, want vooruit ga je niet. Geen millimeter. Een uur lang zweten als een paard en op het einde van de rit bevind je je nog steeds op dezelfde plaats. Wellicht een kilo lichter. Maar nog steeds in dezelfde ruimte, met de vaststaande fietsen en de aanwezigheid van een menselijk geurtje.
Een volledig uur lang bouw je kracht op. De ene song na de andere. Het ene liedje al wat harder dan het andere. Naarmate het einde nadert, voel je de beat van de muziek kloppen in je borstkas. Wanneer de sportleraar, die vooraan op zijn fiets de ‘spinners’ motiveert, een paar keer ‘Komaan! Doorzetten!‘ roept, dan weet je dat het einde nabij is. Het zalige moment waar je doorzettingsvermogen sterker is dan je resterende kracht. Een paar seconden later is het voorbij. Je negeert het gehijg van je buur. Een kalm liedje bereikt je trommelvliezen. Je komt tot rust door middel van een paar stretchoefeningen. Daarna is het enige wat je nog rest een sauna en een verfrissende douche. Hemels toch.
Het concept zit zo in elkaar: je stapt als ‘spinner’ in een ruimte vol met fietsen. Vaststaande fietsen. Je kiest een fiets met een zadel waar je bips zich goed bij voelt. Het is namelijk geen lachertje om een uur op zo’n fiets te moeten zitten zonder van die comfortabele kussentjes. En die zijn enkel voor de ‘echten’. Spinning is een race tegen de tijd. Letterlijk én figuurlijk. Letterlijk, omdat deze sport naar een doel werkt. Dit doel is zo snel mogelijk, al fietsend weliswaar, de top bereiken. Heuvels op en af. Dan is snelheid belangrijk. Hoe sneller je fietst, hoe sneller je de top bereikt. Figuurlijk, omdat spinning in het fitnesscentrum van Elsene een sport op commando is waar je beter je plaats op voorhand verzekert. Echt waar. ‘Spinnen op bestelling’. Je noteert je naam op een formulier en bestelt je fiets voor de volgende week. Voor een populaire sport moet je vechten. In het administratief centrum van de Vrije Universiteit Brussel is spinning populair! Vergelijk het met een ritje op de kermis. Als je niet snel genoeg je ticket koopt, zijn die snelle ‘bakskes’ al bezet. Ze zijn toch zo plezant.
Het is ironisch eigenlijk, een race tegen de tijd, want vooruit ga je niet. Geen millimeter. Een uur lang zweten als een paard en op het einde van de rit bevind je je nog steeds op dezelfde plaats. Wellicht een kilo lichter. Maar nog steeds in dezelfde ruimte, met de vaststaande fietsen en de aanwezigheid van een menselijk geurtje.
Een volledig uur lang bouw je kracht op. De ene song na de andere. Het ene liedje al wat harder dan het andere. Naarmate het einde nadert, voel je de beat van de muziek kloppen in je borstkas. Wanneer de sportleraar, die vooraan op zijn fiets de ‘spinners’ motiveert, een paar keer ‘Komaan! Doorzetten!‘ roept, dan weet je dat het einde nabij is. Het zalige moment waar je doorzettingsvermogen sterker is dan je resterende kracht. Een paar seconden later is het voorbij. Je negeert het gehijg van je buur. Een kalm liedje bereikt je trommelvliezen. Je komt tot rust door middel van een paar stretchoefeningen. Daarna is het enige wat je nog rest een sauna en een verfrissende douche. Hemels toch.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten